“বেশ্যা: নীৰৱতাৰ তলত জ্বলা জীৱন” কবিতাই এজনী বেশ্যা জীৱনৰ যন্ত্ৰণা, সমাজৰ অবহেলা আৰু মানৱীয় মৰ্যাদাৰ অভাৱ গভীৰভাৱে প্ৰকাশ কৰিছে। কবিতাই পাঠকক সহানুভূতি আৰু নৈতিক চিন্তাৰ বাবে উদ্বুদ্ধ কৰে।
বেশ্যা: নীৰৱতাৰ তলত জ্বলা জীৱন
ৰচনা: ৰাব্বি মছৰুৰ
মই বেশ্যা—
সমাজৰ অভিধানত
মোৰ নাম এটা দাগ,
যেন চন্দ্ৰৰ মুখত লাগি থকা
অমচা কলংক।
ৰাতিৰ বুকুত মই জ্বলি থাকোঁ
দীপহীন চাকিৰ দৰে,
নিজেই জ্বলি পোহৰ দিওঁ
অন্যৰ পথ,
কিন্তু পুৱাৰ ৰ’দ উঠিলে
মই হৈ পৰোঁ ছাঁ,
যাক কোনো চকুৱে চিনিব নোখোজে।
মোৰ দেহ—
সমাজৰ বজাৰত তোলা এক সামগ্ৰী,
দাম আছে,
কিন্তু মৰ্যাদাৰ মূল্য তালিকাত
মোৰ নাম শূন্য।
মোৰ আত্মা যদিও শিল নোহোৱা,
তথাপিও প্ৰতিদিনে
অবহেলাৰ আঘাতে তাত খোদিত হয়
নতুন নতুন দাগ।
মইও কেতিয়াবা
শিশিৰ-ভিজা ফুল আছিলোঁ,
মাতৃৰ কোলাত
নিৰাপত্তাৰ সুগন্ধ লৈ ফুলিছিলোঁ।
কিন্তু সময়ৰ কঠোৰ খৰস্ৰোতে
মোক উচন কৰা মাটিত পেলালে,
য’ত বাঁচি থাকিবলৈ
নিজকেই বিক্ৰী কৰো ।
সমাজে মোক চায়
আৱৰ্জনাৰ দৰে—
ব্যৱহাৰ কৰে,
তাৰ পিছত মুখ ঘূৰাই লয়।
পাপৰ ভাৰ নমাবলৈ
মোৰ দুৱাৰতে আহে,
আৰু পুৱাতে
মোকেই পাপৰ মূৰ্তি বুলি
আঙুলি তোলে।
মোৰ চকুৰ কোণত
অশ্ৰু জমা হয়
বৰষুণ নোপোৱা মেঘৰ দৰে,
কান্দিব খোজোঁ,
কিন্তু কান্দিবলৈও
সমাজে মোক অনুমতি নিদিয়ে।
হে সমাজ,
মই পাপী নাছিলোঁ—
মই আছিলোঁ অসহায়,
তুমি মোৰ দুখক অপৰাধ বুলি গণিলা।
মই বেশ্যা—হয়,
কিন্তু মইও মানুহ,
মোৰ যন্ত্ৰণাও বাস্তৱ,
মোৰ স্বপ্নো আছিল।
যদি এবাৰ
মানৱীয় চকুৰে মোক চোৱা,
তেতিয়া বুজিবা—
মোৰ দেহ নহয়,
তোমাৰ বিবেকেই
উলংগ। ০ ০ ০
বেশ্যা: নীৰৱতাৰ তলত জ্বলা জীৱন: ব্যাখ্যা
সামাজিক শিক্ষা
এই কবিতাই সমাজৰ দুমুখীয়া নৈতিকতা আৰু নিষ্ঠুৰ বাস্তৱতাক স্পষ্টভাৱে উন্মোচন কৰে। এজনী বেশ্যাক সমাজে কেৱল এজনী “পাপী নাৰী” হিচাপে চিহ্নিত কৰে, কিন্তু তাইক সেই অৱস্থালৈ কেনেকৈ ঠেলি দিয়া হ’ল, সেই সামাজিক কাৰণসমূহ উপেক্ষা কৰে। দৰিদ্ৰতা, শিক্ষা-অভাব, প্ৰতাৰণা আৰু সামাজিক নিৰাপত্তাৰ অভাৱে বহু নাৰীকে এনে জীৱন ল’বলৈ বাধ্য কৰে।
কবিতাখনে এইটোও শিকায় যে সমাজে যিসকলক ঘৃণা কৰে, প্ৰায়েই তেওঁলোকৰ প্ৰয়োজনত সেইসকলৰেই আশ্ৰয় লয়। এই ভণ্ডামি আৰু আত্মকেন্দ্ৰিকতা সমাজৰ নৈতিক দেউলিয়াত্বৰ প্ৰতীক। সেয়েহে এই কবিতাই সমাজক আত্মসমীক্ষা কৰিবলৈ আহ্বান জনায়—দোষাৰোপৰ আগতে দায়িত্ব লোৱাৰ প্ৰয়োজনীয়তা অনুভৱ কৰোৱায়।
নৈতিক ব্যাখ্যা
নৈতিক দৃষ্টিকোণৰ পৰা কবিতাখনে এই বাৰ্তা দিয়ে যে মানৱীয় মৰ্যাদা কোনো পেচা বা পৰিস্থিতিৰ ওপৰত নিৰ্ভৰশীল নহয়। এজনী বেশ্যা হ’লেও তেওঁ মানুহ—অনুভূতি, যন্ত্ৰণা আৰু স্বপ্ন থকা এক জীৱন্ত সত্তা। সমাজে যদি কাৰোবাক সহানুভূতিৰ পৰা বঞ্চিত কৰে, তেন্তে সেই সমাজেই নৈতিকভাৱে দোষী।
এই কবিতাই পাঠকক শিকায় যে নৈতিকতা মানে কেৱল নিয়ম-কানুনৰ অনুসৰণ নহয়; ই মানৱীয় সহানুভূতি, সহৃদয়তা আৰু ন্যায়বোধৰ সৈতে গভীৰভাৱে জড়িত। দুর্বলক ঘৃণা কৰা সহজ, কিন্তু তেওঁলোকক বুজি সহায় কৰাটোৱেই নৈতিক সাহস।
উপসংহাৰমূলক শিক্ষা
সাৰাংশত, এই কবিতাই সমাজক এই প্ৰশ্নটো সুধে—
“পাপী কোন? যি বাধ্য হৈ নিজৰ দেহ বিক্ৰী কৰে, নে যি সমাজে তেওঁক সেই অৱস্থালৈ ঠেলি দিয়ে?”
এই প্ৰশ্নৰ উত্তৰ বিচাৰ কৰাটোৱেই এই কবিতাৰ সৰ্বাধিক শৈক্ষিক আৰু নৈতিক মূল্য। ০ ০ ০
